| تبليغات | X |
تقدیم به عزیزترینم
 چه روزها که شبت را نگاه می کردم تو دور بودی و من اشتــباه می کردم همیشه کلبـــه چشمــان بی ریایم را بــرای آمدنت رو براه می کــــــــردم چـقـــــدر مثــل تو بودم ولی نفهمیدم مـرا ببخش که عمری گناه می کردم تومی گذشتی ومن داد می زدم برگرد چـه سود ناله دراعماق چاه می کردم تو رفتــه بودی ومن با مداد دلتنــگی ورق ورق دل خود را سیاه می کردم
|
مغرور . . . خدا خوب می دونه که چی کشیدم خدا می دونه چه زجری رو دیدم سر حرفم تویی دنیارو گشتم اخه چرا شدی تو سرنوشتم تویی که از منو عشقو دلم دوری نمیفهمی منو بس قد و مغروری تویی که تا ابد همیشه لجبازی نمی فهمی که داری چی رو می بازی دوباره بازیچه نکن قلب منو که خیلی داغونه دلم فکری بکن به حال من همین یه بار بذار که حل شه مشکلم میشه تمومش بکنی ولش کنی حرفای بچه گونتو خستم دیگه نمی کشم سنگینیه بهونتو راحت تو از پیشم نرو خاطره هامو پس نده حالا که عاشقت شدم ساده منو از دست نده انقد یه دندگی نکن انقد نگو می خوام برم چیکار کنم عاشقتم نمیشه از تو بگذرم نمیشه از تو بگذرم
تو . . . باتو،همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند
باتو،آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند باتو،کوه ها حامیان وفادارخاندان من اند باتو،زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند ابر،حریری است که برگاهواره ی من کشیده اند وطناب گاهواره ام را مادرم،که در پس این کوه هاهمسایه ی ماست در دست خویش دارد باتو،دریا با من مهربا نی می کند باتو، سپیده ی هرصبح بر گونه ام بوسه می زند باتو،نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند باتو،من با بهار می رویم باتو،من در عطر یاس ها پخش می شوم باتو،من درشیره ی هر نبات میجوشم باتو،من در هر شکوفه می شکفم باتو،من درمن طلوع لبخند میزنم،درهر تندر فریاد شوق میکشم،درحلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم،درنای جویباران زمزمه می کنم باتو،من در روح طبیعت پنهانم باتو،من بودن را،زندگی را،شوق را،عشق را،زیبایی را،مهربانی پاک خداوندی را می نوشم باتو،من در خلوت این صحرا،درغربت این سرزمین،درسکوت این آسمان،درتنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش وجمعیتم،درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند وگلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان من است و نسیم قاصدان بشارت گوی من اند وبوی باران،بوی پونه،بوی خاک،شاخه ها ی شسته، باران خورده،پاک،همه خوش ترین یادهای من،شیرین ترین یادگارهای من اند. بی تو،من رنگهای این سرزمین را بیگانه میبینم بی تو،رنگهای این سرزمین مرا می آزارند بی تو،آهوان این صحرا گرگان هار من اند بی تو،کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند بی تو،زمین قبرستان پلید و غبار آلودی است که مرا در خو به کینه می فشرد ابر،کفن سپیدی است که بر گور خاکی من گسترده اند وطناب گهواره ام را از دست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده اند بی تو،دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد بی تو،پرندگان این سرزمین،سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند بی تو،سپیده ی هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه ای است بی تو،نسیم هر لحظه رنج های خفته را در سرم بیدار میکند بی تو،من با بهار می میرم بی تو،من در عطر یاس ها می گریم بی تو،من در شیره ی هر نبات رنج هنوز بودن را و جراحت روزهایی را که همچنان زنده خواهم ماند لمس می کنم. بی تو،من با هر برگ پائیزی می افتم.بی تو،من در چنگ طبیعت تنها می خشکم بی تو،من زندگی را،شوق را،بودن را،عشق را،زیبایی را،مهربانی پاک خداوندی رااز یاد می برم بی تو،من در خلوت این صحرا،درغربت این سرزمین،درسکوت این آسمان،درتنهایی این بی کسی،نگهبان سکوتم،حاجب درگه نومیدی،راهب معبد خاموشی،سالک راه فراموشی ها،باغ پژمرده ی پامال زمستانم. درختان هر کدام خاطره ی رنجی،شبح هر صخره،ابلیسی،دیوی،غولی،گنگ وپرکینه فروخفته،کمین کرده مرا بر سر راه،باران زمزمه ی گریه در دل من، بوی پونه،پیک و پیغامی نه برای دل من،بوی خاک،تکرار دعوتی برای خفتن من، شاخه های غبار گرفته،باد خزانی خورده،پوک،همه تلخ ترین یادهای من،تلخ ترین یادگارهای من اند. روز موعود گفتی از یاد تو می رم نه عزیزم مگه میشه به جا چشمام قلبم اما پیش توست تا همیشه فاصله بین من و تو تا کجا دنباله داره قسمت این بود که جدا بمونیم از هم تا همیشه روز موعود مطمئن باش که زیادم دور نیست من کنار تو و تو مال منی تا همیشه نمی دونم که کجا و با که هستی نمی خوامم که بدونم با تو من خونه ای ساختم توی قلبم تا همیشه مگه تو نخواستی قول من و تو بمونه پا برجا من که موندم ولی از تو خبری پیدا نمیشه یه روزی یه وقت یه جایی چشم من میفته تو چشمای تو اما این همون خیاله که با من هست تا همیشه نمی خوام که ناامیدی بشینه تو قلب خستم چی دیدی خدارو شاید بشی مال من تا همیشه
دوستت دارم دلم شکسته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم... شیشه قلبم انقدر نازک شده که با کوچکترین تلنگری می شکند... می خواهم فریاد بزنم ولی واژه ای نمی یابم که عمق دردم را در فریاد منعکس کنم... فریادی در اوج سکوت که همیشه برای خودم سر داده ام... دلم به درد می اید وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم... کاش می شد سرنوشت را با روزهای شیرین عجین کرد...
نفرین به بودن وقتی با درد همراست... نفرین به بودن وقتی این همه فاصله میان من و توست... من و تو که روزی قرار است یکی باشیم... ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند و نداند که دلتنگ توام... تویی که همسفر تمام لحظه هایم هستی... دوستت دارم.... با وجود تمام فاصله هایی که میان من و توست...
خوب من تولدت مبارک تولد تو آغازيست براي يك دنيا مهربوني
تولد همه خوبيهاست
تولد تمام زيباييهــــــــــــاي زندگي
امروز روز تـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوست
امروز برايت زيباترين گلهاي دنيا را خواهم آورد هر چند تو مهربانتر از همه آنهايي
هميشه به قداست چشمهاي تو ايمان دارم چه كسي چشمهاي تو را رنگ كرده است
که وقت ديگر گيتي تواند چون تويي را بزايد ؟
فرشته اي فقط در قالب يك انسان !
فقط ساده مي توانم بگويم
تولدت مبارك
دنياي دل من . . . يك دنيا آسمان ابري
می رم میرم تا تو آروم شبها چشمات بسته شه دیوار اتاقت از عکسم خسته شه
آخرین بار دیگه امشب آخرین باره که من دست گرمتو تو دستم میگیرم آخرین باره که من با یه دنیا ارزو واسه چشمات میمیرم چشم تو خودش داره میگه برو میرم اما میدونی دوست دارم هر جای دنیا که باشم هر چقدر تنها باشم نمیتونم مثل تو سرد و بی وفا شم میدونم واسه رسیدن به تو دیر اومدم تو چشات دنبال تقدیر اومدم میدونم من نبودم قلبتو دادی به کسی هنوزم یه کم برام دلواپسی حالا که دارم میرم کاش یه بار نگام کنی من به اینم راضیم که فقط دعام کنی میرم اما آخر راه من و تو این نبود آخر عاشقیمون این همه نقطه چین نبود... اگه مهربون تر از تو سر راه من بیاد به دلم نمیشینه قلب من تو رو میخواد حرف آخر رو بگم حالا که دارم میرم همیشه با خاطراتت میمونم تا بمیرم
تولدت مبارک بهترینم تـو شب تولدت ،قلبمـو هديهات ميكنـم
ببخش منو تو قصه مون دورنگ و نامرد نبودم ببخش كه عاشقت بودم ببخش اگر كه گفتم به چشات بزار براتون بميرم ببخش اگر تو گريه هام دورنگي و ريا نبود ببخش اگر كه دستام مثل تو با كسي آشنا نبود ببخش اگر تو عشقمون كم نمي ذاشتم چيزي رو ببخش كه يادم نمي ره اون روزهاي با تو بودنو
تنهایی
روزهای سرد تنهایی من با خاطرات تو زنده خواهم ماند چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی شاید باور نکنی، از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماند و خودکاری که هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمیتواند بگوید شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه ی سفر کرده ها ببینی شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه تان بکند و پاره کند تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر می توانم هم چنان با تو سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم داشت؟ شاید باور نکنی اما دوست دارم مدام برایت بنویسم بعضی وقت ها که کلمات را گم می کنم دوست دارم دشت ها، دریاها، کوه ها، جنگل ها، ستاره ها و هر چه در کاینات هست همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین ، صبحگاهان زیر آفتابی نارس مرا زمزمه کنند می دانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی رو به رویت بنشیند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله در آیی که می گوید : مرا از یاد خواهی برد ؟ نمی دانم ولی می دانم از یادم نخواهی رفت
چشمانم چشمانم چه گناهي كردهاند كه بايد اين همه اشك
بريزند … دستهايم چه گناهي كردهاند كه بايد اين همه از سردي
ناتوان باشند… پاهايم چرا بايد اين همه خسته و ناتوان باشند… چهرهام چرا بايد اين همه پريشان و غمزده باشد… قلبم چرا بايد شكسته و پر از شور و التهاب باشد… دلم چه گناهي كرده است كه بايد در قفس دلي ديگر
اسير باشد… احساسات پاك من چه گناهي كردهاند كه بايد اينك
دروغين و پر از ريا باشند… زندگيام چرا بايد اين همه پر از اضطراب و ترس و نا
اميدي باشد…. من چرا بايد در اين راه سخت و دشوار و پر از مانع
قرار بگيرم و راهي براي بازگشت نداشته باشم… گناه من چه بوده است اي خدا؟…
چرا بايد تاوان اين همه سختي و غم و غصه را آري گناه من عاشق شدن است … چشمانم نگاه به چشمي ديگر انداختند و عاشق شدند و
دائم براي عشق اشك ريختند، دستهايم دست عشق را گرفتند و عاشق شدند و از شور و
التهاب لحظههاي عاشقي سرد شدند، پاهايم به سوي ديار عشق در حركت بودند و به خاطر
اين راه قلبم شكسته شد به خاطر عشق، چون عشق پريشان بود، دلم
در قفس عاشقي اسير شد چون عاشق شد … احساست من بيهوده براي عشق خوانده و نوشته و ابراز
شد و دروغين از آب در آمد … زندگيام
نابود شد، زندگيام پر از درد شد، چون زندگيام رنگ عشق را ديد و عاشقتر شد …
آري، تمام اين دردها، غمها و غصهها به خاطر گناهي
بود كه در يك نگاه و در يك لحظه چشمانم مرتكب شدند … پشيمانم از اينكه چشمانم در چشمان عشق طلسم شدهاند
پشيمانم از اينكه دلم را به دلي هديه دادم كه دلم
در آن دل اسير شد … پشيمانم از اينكه دستهاي گرم و پر توانم را در
دستان عشق گذاشتم و دستهايم سرد و ناتوان شد… پشيمانم از اينكه تمام زندگي و اميدم را در صندوقچه
قلب عشقم گذاشتم و كليدش را به دست روزگار سپردم …
خدايا اين گناه مرا ببخش، مرا از اين عذاب عاشقي
نجات بده، و مرا به همان دوران تنهايي بازگردان … ميخواهم همان انسان تنها و غريبه باشم، ميخواهم
همان انساني باشم كه براي خود روياها و آرزوهايي داشت، ميخواهم همان انسان تنها و
بي كس باشم… ميخواهم همان قلبي داشته باشم كه پاك و بي ريا و
ساده باشد … من از چشمانم شاكي هستم، خدايا اينك كه مرا در اين
زندان خدايا تو كه مهرباني تو كه بخشندهاي پس مهرباني و بخشندگيات را به ما نشان بده، خدايا تو مرا در اين سيلاب عشق رها كردهاي پس بيا
و به من كمك كن كه در اين سيلاب عشق فرو نروم. به پاهايم قدرت بده تا از اين سيلاب
به راحتي عبور كند، به دستهايم قدرت بده تا محكم و با قدرت دستان يارم را بگيرم تا
آن را به سلامت و موفقيت از اين سيلاب عبور دهم … خدايا به من اراده بده كه عشق را رها نكنم و با
توكل به تو به هر آنچه كه ميخواهم برسم… خدايا اينك كه تو مرا در اين سيلاب عاشقي رها كرده
اي به قلبم نيروي عشق و دوست داشتن عطا كن تا با احساس پاك و بي ريا و عاشقانه
بتوانم با عشق زندگي كنم و او را از تمام وجودم دوست داشته باشم … خدايا تو را به آن عظمت و بزرگي ات قسم ميدهم كه به
ما كمك كني، تو كه ما را در اين سيلاب عاشقي رها كردهاي لااقل هواي ما را داشته
باشي… خدايا اگر نميخواي كمك كني، اگر ميخواهي ما را به
حال خود رها كني، مرا از اين سيلاب و اين زندان عاشقي نجات بده تا بيشتر از اين
عذاب اين زندان پوچ نشوم … خدايا من از تو شكايت دارم كه اين چشمان ساده را به
من دادي، اينك كه نميتوانم از تو كه اختيار تمام دنيا در دستانت ميباشد، به تو كه
ما را آفريدهاي، به تو كه تنها اميد مايي، به تو كه كبير و مهرباني به كسي شكايت
كنم، پس تنها راه اين است كه در خاكت سجده كنم، و التماس كنم تو را كه به ما كمك
كني، من شاكيام از اين دنياي عاشقي و از چشمانم، شكايتم را به چه كسي بگويم؟ پس
مجبورم كه در مقابل تو كه قاضي دنيايي از چشمانم شكايت كنم خدايا، يــــا به من كمك كن تا به تنها آرزويم كه
رسيدن به عشقم ميباشد برسم و يا اينكه مرا از عشق جدا كن و چشمانم را براي هميشه
از من بگير تا عاشق كسي ديگر نشود من اعتراف مي كنم كه چشمانم گناهكارند آهاي چشم گريان من تو نيز اعتراف كن كه گناهكاري نمی خواهم کسی جز من . . . نمی خواهم به جز من دوستار ديگری باشی برای لحظه ای حتی به فکر ديگری باشی نمی خواهم صفای خنده ات را ديگری بيند نمی خواهم کسی نامش به لبهای تو بنشيند نمی خواهم کسی نقش چهره ات درخاطرش ماند نمی خواهم نگاهی در نگاه تو در آميزد نمی خواهم به غير از من بگيرد دست تو دستی نمی خواهم کسی يارت شود در راه مستی نمی خواهم به جز من يار کسی باشی گل نازم ! نمی خواهم خار و خسی باشی نمی خواهم کسی با يار من سخن گويد اگر چه قاصدم باشد که تا پيغام من گويد نمی خواهم به گورستان رود آن يار محبوبم مبادا مرده ای زنده شود با او سخن گويد به او بگوئید . . . به او بگوييد به او بگوييد تقويم خودش را ورق بزند تا به ياد ظلمي كه كرده است بيفتند، شايد قطره اشك ندامتي بريزد و روي قبر بينام و نشان كه همه عاشقان، بينام و نشانند شبنم چشمان تو ميبارد و روي ژاله قلب من، كاش ميدانستم پشت شيشه باران چه ترانه گمشدهاي مدفون است كه مهري خاموش تن خاك را نوازش ميكند. با تو هستم، با تو اي كه فرسنگها از من فاصله داري، پنجره بسته شده نگاهت را باز كن، باز كن آن پنجرهاي كه رو به بيكران است تا من با نگاه تو تقدس يابم، من كه در سراب زندگي هميشههاي نگاهم سمت توست. با تو هستم اي مسافر جادههاي مه گرفته اندوه، درنگ كن و به كوچههاي خاطرات سري بزن و ياد كن آن هنگام كه به حريم عاشقان پابرهنه پا نهادي و آهوي دشتم در دام دل تو اسير گشت و تو كوزه بلورين محبت را به من تقديم كردي اما يادت نبود كه نور با سايه عشق، بازي ميكرد و تو بايد صبورانه مهرههاي شطرنج زندگي را جابهجا ميكردي تا به بازي تقدير نبازي و اينك چه بيرحمانه حرمت عشق و اشكهاي مرا شكستي و از من و دنياي من جدا شدي |
|
